Kutwereld.com

Dour was ranzig en goedkoop. Mijn eerste impressie van dit festival is dat er vrijwel geen organisatie is en er heel veel drugs wordt gebruikt. Ook lopen er veel verschillende nationaliteiten rond, wat de sfeer iets krampachtiger maakt dan bijvoorbeeld op Lowlands. Toch klaag ik niet (helemaal), ‘t was gewoon even wennen.

Helaas heb ik de eerste dag vanwege algehele brakheid vrij weinig kunnen zien of doen. België is een aars om doorheen te rijden en het opzetten van de tent deed nogal op zich wachten vanwege de ongeorganiseerde camping. Uiteindelijk hebben ze een extra stukje land geopend alwaar we tussen de stronthopen en de koeievlaaien ons tentje konden opzetten. Het was alleen wel een behoorlijk end van het festivalterrein weg, maar allez. De eerste paar dagen heb ik nog heen en weer gebanjerd op m’n regenlaarzen. De blaren stonden werkelijk net niet op m’n poten. Gelukkig was het overgrote deel van het weekend zonovergoten.

Wel nu, wat heb ik zoal gezien?

Donderdag.

We begonnen bij DJ Hype, maar die tent was compleet afgeladen. Beetje jammer dus, maar toen zijn we gaan kijken bij Agoria. Franse techno; twee mennekes met laptopjes. Het viel nogal tegen. Ik had er meer van verwacht. Hierna gingen we kijken bij Guitar Wolf, maar dat bleek nogal kut. Japanse kutpunk. We zijn dus maar wat gaan chillen en snacken… en wachten op de Wu Tang Clan.

Die kwamen wat laat opdagen en aangezien ik toch al niet zo’n grote fan was van ze ben ik maar naar de dichtsbijzijnde tent gelopen alwaar Magnus (Tom Barman & CJ Bolland) de boel op z’n kop zette. Dat was alvast het eerste hoogtepuntje. Het publiek werd massaal uitgenodigd om op ‘t podium te komen dansen, maar niet snel daarna mocht iedereen weer eraf. Niet erg handig dus, maar wel een vette set vol stampende elektro. Niet slecht.

Hierna was ik al wel vrij verrot en ben ik m’n tent ingedoken. Geen Goldie voor mij, helaas.

Vrijdag.

Deze dag was een beetje zaaddodend. Erg veel punkbandjes en zoeken naar andere mensen op het terrein wat uiteindelijk geen vruchten afwierp. Ik weet sowieso vrij weinig meer van deze dag, afgezien van het feit dat ik nog bij DJ 3000 heb staan hopsen op de betere techno uit Detroit. Daarvoor was Black Strobe aan het raggen… maar dat deed me vrij weinig, een soort van Rammstein ripoff. Snel naar de…

Zaterdag.

Dit was dè dag. Allereerst Ben Westbeech bekeken, wat wel leuk was maar een beetje simpel. Live jungle met wat gezang erdoorheen: een olijk opwarmertje. Daarna ben ik gaan kijken bij Nicole Willis and the Soul Investigators, welk een tweede hoogtepuntje opleverde. Zeer fijne seventies soul met een puike zangeres (die in de jaren ‘90 veel met dance acts heeft gewerkt, maar solo beter tot haar recht komt). The Beatnuts volgden hierop en waren ook een verrassing: enthousiaste underground hiphop met een strakke show gebracht met een gezonde dosis humor. Vervolgens dacht ik naar Griots & Gods gegaan te zijn, maar ben ik per abuis naar Motorpsycho gelopen… wat meteen goed viel: wat gruwelijk goed waren die gasten! Raggende rock ‘n roll met lange solo’s en psychedelisch gepiel, afgewisseld met knappe stukjes ouderwets rustieke rock. Een trio waar je U tegen zegt. Super.

Hierna trachtte ik weer wat mensen op te zoeken bij The Notwist, wat wederom mislukte. Notwist viel nogal tegen… Mieterige indierock alom (of is dat een pleonasme?), maar ik stond dan ook eigenlijk te wachten op Luke Vibert. Deze held maakte met zijn laptop de meest vette drum ‘n bass, electro en techno en de tent stond werkelijk strak van het zweet! Geniale danspoep met freaky geluiden en veel afwisseling. Autechre kwam erna en maakte de boel fijntjes af met wat abstractere techno waar ik blij op kon braindancen. Tot mijn nog blijere verbazing waren er ook genoeg mooie vrouwen te vinden. Hierna vond ik het wel weer welletjes, Venetian Snares was me net wat teveel van het goeie op dat moment.

Zondag.

Wederom een brakke bedoening. Gym Class Heroes (schijnbaar bekend van een hitje) waren wel grappig, maar niet meer dan dat. Tokyo Ska Paradise en ‘t daarop volgende Beenie Man waren geen kont aan. Misschien had het ook te maken met het strontwarme weer, waardoor ik te lam was om nog ergens anders heen te gaan.

’s Avonds kwam het weer een beetje op gang. Black Rebel Motorcycle Club was echter niet heel bijzonder; standaard garage rock, beetje zielloos. Hierna kwam Wilco, waar ik eigenlijk de hele dag op stond te wachten. Dit was de eerste keer dat ik ze live zag en het viel heel niet tegen. De show was eigenlijk veels te kort. Een laatste hoogtepunt, zo bleek later. Amon Tobin ging DJ’en maar hier kon ik om vriendschappelijke redenen niet relekst bij zijn (lees: vooraan). Vanaf de zijkant viel het in ieder geval een beetje tegen. We zijn nog even gaan kijken bij Sierra Sam maar ook deze technobelg wist ons niet meer te inspireren tot dansen. Op naar de tent.

Einde dour.

Concluderend kan ik klagen dat het dus een tikkeltje tegen viel. De camping was driewerf kut. We zaten dan ook bij een meuk mensen die vooral praatten over speed en pillen en ’s ochtends vroeg godvergeten franse hiphop draaiden en over andere tenten heen zeken. Het festival is wel tof, maar we misten eigenlijk een boekje met korte beschrijvingen van de aanwezige bands (of in ieder geval een genre aanduiding). De ranzigheid en desorganisatie juich ik wél toe.

Of het voor herhaling vatbaar is moet ik nog zien. Misschien niet, misschien wel, misschien ga ik volgend jaar liever naar North Sea Jazz (I’m getting too old for this shit). Het was de 75 euro in ieder geval wel waard, al was het alleen al om de zaterdag: Motorpsycho for president!