Bijna thuis
“Een alien! Een alien!”, voor mij aan de andere kant van het kleine kruisinkje staat een surinaams gezinnetje. Het jongentje wijst naar boven en is duidelijk ergens door bevangen. Volgens mij zijn ze net uit de auto gestapt. Uit het raam van het huis roept de vermoedelijke moeder “Moet je zien! Helemaal groen!”. Ik steek over, maar kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en sluit me aan om het spektakel te bekijken.
Het is bewolkt, het mist zelfs alweer een beetje. De lucht is groengeel-grijs gekleurd van de kerst-versieringen en de lichtjes in alle huizen aan de Amsterdamsestraatweg. Het groene komt vast van de door de mist en de gassen van de files aan autos overal die niet verwaait. Het is koud maar vrijwel wind stil.
Door de groengeel-grijze lucht gaat een zoeklicht langzaam van rechts boven naar links onder schuin over het wolkendek. Ik moet zachtjes lachen omdat ik ineens begrijp waarom het jochie al springend ‘Alien! Alien!’ roept. Het zag er ook wel duister uit. Mijn vervelende betweterigheid op dat soort momenten zorgde ervoor dat ik spontaan verklaarde dat dat de lichten vanuit de stad waren. De vader glimlachte en reageerde met een geinteresseerd “Aah, ja!”. Ik dacht aan lampen van ‘Het glazen huis’, of van de City Hall.
Ik had ze al wel eerder de skyline van Utrecht zien versieren.
Mijn jointje warmde mijn hand op en al glimlachend liep ik verder, de hoek om. Naar huis.