Fashion, fuck it

Alles is mode. Niet alleen kleding, de meest nietige snuisterijen zijn aan trends onderhevig. En mode staat gelijk aan doelgroep, waar er genoeg van zijn. Zelfs in een verzadigde markt kunnen marketingbillies nog frutsels aan de man brengen. Plak een Nijntje op je product en ‘t loopt storm bij kleuters. Of pedo’s. Je noemt het gewoon pimpen. Of ze er wat aan hebben maakt niet uit. Pink, punk, slutty of suf, alles moet een eigen stijl hebben.

Zo brengt Telfort deze week een Hello Kitty telefoon uit! Voor de vrouwen dus. Of eigenlijk kleine meisjes, al zie ik genoeg volwassenen rondlopen met die meuk. Hoe dan ook, je snapt natuurlijk wel dat een echte chick geen genoegen kan nemen met een ‘normale’ mobiele telefoon. Het moet vrouwelijk zijn, want daar ben je vrouw voor. ‘Because I’m worth it’… blah blah blah. In ieder geval moet het uniek zijn. Maar ook weer niet té.

Dat unieke is echter behoorlijk relatief. De meeste mensen kopen trendy producten om ‘erbij te horen’, om niet teveel af te wijken van de rest (een H&M trui bijvoorbeeld). Tegelijkertijd hebben ze de drang om individueel te zijn (teleurstelling alom als iemand langs loopt met precies dezelfde H&M trui als jij). Zodoende koopt men troep die andere mensen ook hebben, maar die net wat anders, nieuwer, glimmender of geiler is. Het nieuwste van het nieuwste, daar draait het om. Denk ook aan muziek. Trendy hitlijstmuziek is de norm. Jaar in jaar uit dezelfde ‘hippe’ r&b en hiphop, maar het is wel nieuw! Echter de houdbaarheid ervan is bedroevend.

Het is een vicieuze cirkel die dankbaar wordt uitgebuit door fabrikanten. Op hun beurt proppen ze de wereld vol met meer en meer soortgelijke onzin. “We just give the people what they want”, zeggen ze schouderophalend.

Well, I ain’t buying it.