Poepvoeten
Volgens mij ligt de geur van verse poep in ‘t verlengde van die van zweetsokken. Namelijk ruik ik regelmatig een argument die mij van dit feit doet overtuigen. Dat er poep aan m’n poot zit dus. Zweetvoeten beschouw ik dan ook als een gruwel. Een ergernis die verergert als de de bezitter van die dode, rottende bacteria niet ikzelf is. Helaas is dat nu niet het geval. Wat te doen? Bloggen over de aarsjeuk die mij onder het juk houdt? Een bak thee zetten of toch maar m’n bek houden? Moeilijk.